Muhtemelen benden önce zaten bi dünya insan bahsetmiştir ama söylemeden geçemeyeceğim. Otobüslerde verilen servis sırasında fena halde geriliyorum. Muavin adım adım yaklaşırken, kola mı kahve mi, topkek mi kraker mi gerilimi yaşaya yaşaya ömrümden bir 10 yıl garanti eksildi. Ha geldi ha gelecek derken muavin(gerçi şimdi isimleri host oldu) benim bulunduğum sıraya geliyor ve istisnasız her seferinde tam ben sipariş veren aristokrat pozuna geçmişken o ilk önce koridorun diğer tarafıyla ilgileniyor. Sağa geçsem soldan başlıyor, sola geçsem sağdan başlıyor. Ne istiyorsunuz oğlum bizden!?
Asıl facia ise siparişi verdikten sonra gerçekleşiyor. Tam topkeki açıyorsun bi bakıyosun yanındaki eleman ağızda dağılan kurabiyesi ve yumuşacık kakao kremasıyla aklınızı başınızdan alan Tutku’yu istemiş. Bir elindeki topkeke bakıyosun bir onun yediği bisküviye bakıyosun, kendine yabancılaşıyorsun resmen. Neyse deyip elindeki kolayı ağzına götürüyorsun tam o sırada mis gibi kahve kokusu geliyor. Evet yine yanında oturan o ipne. Ağzının tadını biliyor pezevenk. Sanki Vedat Milor amına koyayım. Bu yolculuktan ders alıp dönüş yolculuğunda aynı o ipnenin yiyip içtiğinden istiyorsun, bu sefer yanına oturan başka bir orospu çocuğu olanca karizmasıyla senin geçen sefer pişman olduğun topkekle kolayı götürüyor. Neyse deyip elindekilere geri dönüyorsun ama aklın başka yerde. “O kadar da güzel değilmiş lan” diyosun elindekilere, “Aslında topkekle kola iyiydi”.
